धार्मिक पर्यटन प्रवर्द्धनका लागि अपिल: सेतीदेवी गजधुमी माइथान संरक्षणमा राज्यको ध्यान जाओस्!

थाङ्मीचागु डटकम २७ फागुन २०८१, दोलखा –

(सन्तोष ठान्टि थाङ्मी)

दोलखा जिल्ला, बिगु गाउँपालिका-८, थाङ्मीचागुमा अवस्थित श्री सेतीदेवी गजधुमी माइथान धार्मिक, ऐतिहासिक, र सांस्कृतिक रूपमा अत्यन्तै महत्वपूर्ण स्थल हो। किरात, बौद्ध, हिन्दु सनातनी समुदायको साझा आस्थाको केन्द्रका रूपमा रहेको यो पवित्र स्थल अहिले उपेक्षाको सिकार बनेर जीर्ण अवस्थामा पुगेको छ।

यस पवित्र स्थलको संरक्षण र धार्मिक पर्यटन प्रवर्द्धनका लागि राज्य, स्थानीय तह, र सम्पूर्ण नेपाली जनताले एकजुट भई पहल गर्नुपर्ने आवश्यकता छ।

सेतीदेवी गजधुमी माइथानको ऐतिहासिक महत्त्व

• सेतीदेवी गजधुमी माइथानलाई स्थानीय बुढापाकाहरू, इतिहासकारहरू, र धार्मिक व्यक्तिहरूले चमत्कारी स्थलको रूपमा व्याख्या गर्दै आएका छन्।
• जनविश्वासअनुसार, सफा मनले यहाँ प्रार्थना गरेमा मनोकामना पूरा हुने विश्वास रहिआएको छ।
• किरात, बौद्ध, हिन्दु धर्मावलम्बीहरूको आस्थाको केन्द्र भएकाले धार्मिक सहिष्णुता र एकताको प्रतीक पनि हो।

तर, राज्यको उपेक्षा, उचित संरक्षणको अभाव, र आवश्यक पूर्वाधार निर्माण नहुँदा यो स्थल पूर्ण रूपमा जीर्ण र छताछत भएको छ।

धार्मिक पर्यटनको विशाल सम्भावना

नेपालमा धार्मिक पर्यटनका लागि ठूलो सम्भावना छ। सेतीदेवी गजधुमी माइथानलाई व्यवस्थित रूपमा प्रवर्द्धन गर्न सकियो भने यो स्थल नेपालकै प्रमुख धार्मिक पर्यटकीय गन्तव्य बन्न सक्छ।
तर,

• यहाँ पुग्ने बाटोहरू जीर्ण छन्।
• धार्मिक स्थलको संरचना जीर्ण छ र पुनर्निर्माणको आवश्यकता छ।
• प्रचारप्रसार नहुँदा धेरै नेपालीहरूले समेत यसको अस्तित्वबारे थाहा पाएका छैनन्।
• राज्यको सहयोग र उचित संरक्षण योजना अझै आउन सकेको छैन।

सबै नेपालीलाई अपिल: आफ्नो धार्मिक धरोहर बचाऔं!

अब समय आएको छ कि राज्य, धार्मिक संघसंस्था, स्थानीय तह, सामाजिक अभियन्ता, र सम्पूर्ण नेपाली नागरिकहरूले एकजुट भई सेतीदेवी गजधुमी माइथानको संरक्षण र प्रवर्द्धनका लागि ठोस कदम चालून्।

• यस स्थललाई धार्मिक सम्पदाको रूपमा घोषणा गरियोस्।
• संरक्षण, पुनर्निर्माण, र पूर्वाधार विकासका लागि राज्यले ठोस योजना ल्याओस्।
• धार्मिक पर्यटन प्रवर्द्धनका लागि प्रचारप्रसारमा जोड दिइयोस्।

नेपालमा धार्मिक पर्यटनको अपार सम्भावना छ, तर राज्यको नजरमा नपरेका यस्ता पवित्र स्थलहरू संरक्षण नहुँदा हराउने खतरा बढेको छ।

“धार्मिक धरोहर बचाउनु हाम्रो दायित्व” – राज्यको ध्यान कहिले पुग्छ?

स्थानीय बासिन्दाहरू भन्छन्, “राज्यले चासो नदिए पनि हामी हाम्रो धार्मिक धरोहर बचाइरहनेछौं। यो हाम्रो आस्था, हाम्रो पहिचान हो।”

अब राज्यले आँखा खोल्ने कि आफ्नै धार्मिक सम्पदाको अस्तित्व समाप्त हुने दिनको प्रतीक्षा गर्ने?

(थाङ्मीचागु अनलाइन/ दोलखा दर्पण)